Dag 7: zaterdag

Fred

Daar is ‘ie dan: de boodschappendag. Speciaal voor deze week uitgesteld tot de vrije zaterdag. Ik ben allang blij dat ik geen grote koper ben en het af kan met een tas bij Appie en een kleinere tas bij de Groene Winkel. En de fiets was dit keer ook nodig om naar de Groene Winkel te gaan, de Julianabrug is kaduuk. En dat heeft in Alphen behoorlijk wat impact. Normaal hobbel ik die brug over en duik dan de Hooftstraat in. Voorlopig niet meer dus. Omfietsen maar. Dat ik dus bescheiden koop, man alleen hè, is een vreselijk belangrijk, bijkomend voordeel.

Kortom, de truc met de fiets en de tas. Heen, met een lege tas, is simpel. Ik heb een soort van mountainbike met een soort van gek stuur en dat blijkt niet handig. De volle tas had ik rechts vast en gezet op de achterdrager. Geen comfortabele houding, kan ik u vertellen. Dan natuurlijk ook nog manoeuvreren tussen al die winkelende mensen door. Niks voor mij, kramp had ik, in elk deel van arm, rug en nek. Lopen zou dan handiger zijn en dat geeft je de mogelijkheid om twee tassen te sjouwen, handig voor het evenwicht, maar ook als je gewoonweg meer boodschappen nodig hebt. Maar handig? Nope.

Rit twee was voor de biologische groente en fruit. Vlees eet ik niet en hoef ik ook niet te versjouwen. Gelukkig kan dat allemaal in een kleinere tas, maar het blijft onhandig fietsen. Had ik maar zo’n echte oude bakfiets met drie wielen. Idee voor de fietsenhandelaars.

Myreille

Zaterdag was geen goede biologische dag. Ik ging vandaag naar mijn oma en opa in Zwaag, een klein dorpje nabij Hoorn. Eerst zou ik met het openbaar vervoer gaan (zoals de biologische week  voorschrijft), maar toen bleek dat ik daar 2,5 uur over zou doen (enkele reis) week ik al snel uit naar de auto. Maar dan wel carpoolend. Ik moest om vijf uur weer thuis zijn om uit eten te gaan met vriendje en zijn ouders, ter ere van zijn 31-jarig bestaan.
Echter kreeg ik een berichtje dat opa al drie dagen in het ziekenhuis lag, dus ik wilde snel vertrekken. Vriendje ging niet mee omdat hij zich niet leker voelde. Daar ging mijn carpool initiatief.

Ik heb uiteindelijk anderhalf uur gedaan over de reis naar mijn tussenstop: mijn tante. Mijn lieftallig pubernichtje was namelijk haar portemonee ‘kwijtgeraakt’ (lees: na 100 keer zeggen dat ze haar tas moet dichtdoen, niet doen. Dus lag de halve inhoud van haar tas in mijn auto…. Een maand lang. Zo ook een niet-biologische, nu onherkenbare, komkommer.)

Daarna doorgereden naar mijn oma, en met haar naar opa toe. Dat is toch best schrikken, een man van 2.10 m in een klein ziekenhuisbedje. Maar toen hij ons ervan probeerde te overtuigen dat hij ‘wegens bezuinigingen’ geen appelsap meer kreeg en later bleek dat hij niet meer mocht hebben ivm zijn conditie, wist ik dat opa altijd opa zal blijven. En geen diabetes met oedeempootjes ging dat veranderen. Hij wist namelijk dondersgoed dat hij om die reden niet meer appelsap mocht hebben. En toen hij begon te flirten met de krapaan 18-jarige zuster, maakte ik mij helemaal geen zorgen meer.

Maar even een biologische wendig aan het verhaal: in het ziekenhuis serveerden ze biologische appelsap! Geen wonder dat opa probeerde meer appelsap los te peuteren.

Eenmaal thuis werd besloten dat we niet uit eten gingen, maar Chinees bestellen. Biologisch? Ik denk het niet. Maar een voor- en nadeel van Chinees eten: je eet er nog drie dagen van.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: